Συμπτώματα εξάρτησης από τζόγο: 9 κριτήρια DSM-5 — πλήρης οδηγός
Αναλυτικός οδηγός για τα κλινικά συμπτώματα εξάρτησης από τζόγο: τα 9 κριτήρια DSM-5, επίπεδα βαρύτητας (ήπια/μέτρια/σοβαρή), διάκριση από προβληματικό παιχνίδι, σημάδια που βλέπει πρώτο το οικείο περιβάλλον και φορείς βοήθειας στην Ελλάδα.
Τα συμπτώματα εξάρτησης από τζόγο δεν είναι αόριστα σημάδια αδυναμίας — είναι συγκεκριμένα διαγνωστικά κριτήρια που ορίζουν μια πλήρως αναγνωρισμένη ψυχική διαταραχή. Από το 2013, το Αμερικανικό Ψυχιατρικό Σωματείο (APA) κατατάσσει την «Gambling Disorder» — Διαταραχή Τυχερών Παιγνίων — στον ίδιο άξονα με τις εξαρτήσεις από ουσίες, με βάση κοινά νευροβιολογικά χαρακτηριστικά. Αυτός ο οδηγός παρουσιάζει τα εννέα κριτήρια του DSM-5, εξηγεί τα τρία επίπεδα βαρύτητας και περιγράφει τα σημάδια που βλέπει συχνά πρώτο το οικείο περιβάλλον — πριν τα παραδεχτεί ο ίδιος ο παίκτης.
Σημαντική διευκρίνιση: Αυτό το άρθρο ΔΕΝ αποτελεί τεστ και ΔΕΝ αντικαθιστά διάγνωση. Είναι ενημερωτικός οδηγός βασισμένος στα επίσημα διαγνωστικά κριτήρια. Επίσημη διάγνωση Διαταραχής Τυχερών Παιγνίων κάνει αποκλειστικά εξειδικευμένος επαγγελματίας ψυχικής υγείας.
Αν εσείς ή κάποιος από το περιβάλλον σας αναγνωρίζετε συμπτώματα και χρειάζεστε άμεση υποστήριξη, μπορείτε να απευθυνθείτε στη Γραμμή 1114 του ΚΕΘΕΑ ΑΛΦΑ (Δευτέρα–Παρασκευή 09:00–21:00, δωρεάν και ανώνυμη). Η γραμμή απευθύνεται τόσο στον ίδιο τον παίκτη όσο και στους οικείους του.
Περιεχόμενα
- Τι είναι η Διαταραχή Τυχερών Παιγνίων — πώς ορίζεται κλινικά
- Τα 9 διαγνωστικά κριτήρια DSM-5 — αναλυτικά
- Επίπεδα βαρύτητας — ήπια, μέτρια, σοβαρή
- Ψυχαγωγικό, προβληματικό και παθολογικό παιχνίδι — η κρίσιμη διάκριση
- Συμπτώματα εξάρτησης από τζόγο που βλέπει πρώτο το περιβάλλον
- Συννοσηρότητα — τι συχνά συνοδεύει την εξάρτηση από τζόγο
- Τι να κάνετε αν αναγνωρίζετε 4 ή περισσότερα κριτήρια
- Συχνές ερωτήσεις
- Συμπέρασμα
Τι είναι η Διαταραχή Τυχερών Παιγνίων — πώς ορίζεται κλινικά
Η Διαταραχή Τυχερών Παιγνίων (Gambling Disorder) αποτελεί επίσημα αναγνωρισμένη ψυχική διαταραχή σε δύο διεθνή διαγνωστικά συστήματα. Το DSM-5 (Αμερικανικό Ψυχιατρικό Σωματείο, 2013) την κατέταξε για πρώτη φορά στις εξαρτήσεις — στην ενότητα «Substance-Related and Addictive Disorders» — αποχωρίζοντάς τη από τις «Διαταραχές Παρόρμησης» όπου ανήκε στο DSM-IV. Η ελληνική απόδοση «Διαταραχή Τυχερών Παιγνίων» έχει επικυρωθεί από τις Ιατρικές Εκδόσεις Λίτσας (2015). Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (WHO) ακολούθησε το 2019 με τον κωδικό ICD-11 6C50 («Gambling disorder»), ο οποίος εφαρμόζεται διεθνώς από το 2022 — αντικαθιστώντας τον παλαιό κωδικό F63.0 («Παθολογική Χαρτοπαιξία») του ICD-10. Για την online μορφή παιχνιδιού ειδικά, το ICD-11 έχει ξεχωριστή υποκατηγορία: 6C50.1 Gambling disorder, predominantly online.
Τα συμπτώματα εξάρτησης από τζόγο, σύμφωνα με τον ICD-11, χαρακτηρίζουν μια επίμονη ή επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά τζόγου με: (α) εξασθενημένο έλεγχο της συμπεριφοράς, (β) αυξανόμενη προτεραιότητα του τζόγου έναντι άλλων δραστηριοτήτων ζωής και (γ) συνέχιση παρά τις αρνητικές συνέπειες. Η διάρκεια των συμπτωμάτων θα πρέπει συνήθως να είναι τουλάχιστον 12 μήνες· συντομότερη περίοδος γίνεται δεκτή αν τα συμπτώματα είναι ιδιαίτερα σοβαρά.
DSM-5 και ICD-11 — δύο συστήματα, ίδια ουσία
Το DSM-5 χρησιμοποιεί 9 διαγνωστικά κριτήρια και απαιτεί εκπλήρωση τουλάχιστον 4 από αυτά σε διάστημα 12 μηνών. Είναι το βασικό αμερικανικό σύστημα (APA) και αποτελεί την κύρια επιστημονική αναφορά στη διεθνή βιβλιογραφία. Το ICD-11 είναι το παγκόσμιο σύστημα του WHO με 3 βασικά διαγνωστικά χαρακτηριστικά· στην Ελλάδα, το ελληνικό δημόσιο σύστημα υγείας χρησιμοποιεί κυρίως τον ICD, ενώ οι ερευνητές αναφέρονται συχνά και στα δύο.
Γιατί ονομάζεται πλέον «εξάρτηση» και όχι «διαταραχή ορμής»
Η επιστημονική στροφή του 2013 στηρίχτηκε σε νευροβιολογικά ευρήματα: η εξάρτηση από τζόγο έχει κοινό υπόβαθρο με τις εξαρτήσεις από ουσίες στο δοπαμινικό σύστημα ανταμοιβής, με εκδηλώσεις ανοχής και συμπτωμάτων στέρησης. Αυτό σημαίνει ότι το άτομο χρειάζεται προοδευτικά μεγαλύτερα ποντάρίσματα για την ίδια συγκίνηση — ακριβώς όπως ο εξαρτημένος από αλκοόλ αυξάνει τη δόση. Αυτή η αναγνώριση δίνει στη Διαταραχή Τυχερών Παιγνίων το ίδιο κλινικό βάρος και τις ίδιες θεραπευτικές απαιτήσεις με τις εξαρτήσεις από ουσίες.
Τα 9 διαγνωστικά κριτήρια DSM-5 — αναλυτικά
Για να πληρούται η διάγνωση Διαταραχής Τυχερών Παιγνίων κατά DSM-5, απαιτείται η εκδήλωση τουλάχιστον 4 από τα 9 παρακάτω κριτήρια σε διάστημα 12 μηνών. Τα κριτήρια δεν λειτουργούν ως «βαθμολογία» — η αξιολόγησή τους ανήκει στον κλινικό επαγγελματία.
1. Ενασχόληση (Preoccupation)
Ένα από τα πρώτα αναγνωρίσιμα συμπτώματα εξάρτησης από τζόγο: το άτομο επιστρέφει επανειλημμένα με τις σκέψεις του στον τζόγο, αναπολεί προηγούμενες συνεδρίες, σχεδιάζει τις επόμενες ή σκέφτεται συνεχώς πώς θα βρει χρήματα για να παίξει. Η ενασχόληση αυτή παρεμβαίνει στην καθημερινότητα και δεν υποχωρεί με βούληση.
2. Ανοχή (Tolerance)
Χρειάζεται να ποντάρει προοδευτικά μεγαλύτερα ποσά για να επιτύχει την ίδια ένταση συγκίνησης. Πρόκειται για το ακριβές ανάλογο της αύξησης δόσης στις εξαρτήσεις από ουσίες — και ένα από τα πιο διαγνωστικά χαρακτηριστικά κριτήρια.
3. Επανειλημμένες αποτυχημένες προσπάθειες διακοπής
Υπάρχουν επανειλημμένες — αλλά αποτυχημένες — προσπάθειες να μειωθεί, να ελεγχθεί ή να σταματήσει εντελώς ο τζόγος. Η διαφορά με απλή έλλειψη θέλησης: το άτομο προσπαθεί αλλά δεν τα καταφέρνει.
4. Ανησυχία ή ευερεθιστότητα κατά τη μείωση (Restlessness / Irritability)
Εμφανίζεται έντονη ανησυχία, ευερεθιστότητα ή δυσφορία όταν το άτομο προσπαθεί να μειώσει ή να σταματήσει τον τζόγο. Πρόκειται για την κλινική εκδοχή της «στέρησης» — χωρίς χρήση ουσίας, αλλά με ίδια νευροβιολογική βάση.
5. Απόδραση (Escape)
Ένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικό σύμπτωμα εξάρτησης από τζόγο: ο τζόγος χρησιμοποιείται ως τρόπος απόδρασης από προβλήματα ή ανακούφισης από δυσφορική διάθεση — ανία, άγχος, κατάθλιψη, ενοχές, μοναξιά. Το παιχνίδι γίνεται «καταφύγιο», και αυτό συχνά επιταχύνει την ανάπτυξη εξάρτησης.
6. Κυνήγι χαμένης (Chasing Losses)
Μετά από μια απώλεια, το άτομο επιστρέφει σύντομα — την επόμενη μέρα ή και ώρες αργότερα — για να «κερδίσει πίσω» τα χαμένα χρήματα. Αυτό είναι ένα από τα πιο διαγνωστικά διακριτά συμπεριφορικά στοιχεία: η απώλεια ενεργοποιεί περαιτέρω παιχνίδι αντί να λειτουργεί ως φυσιολογικό σταματητήριο.
7. Ψέματα (Lying)
Αποκρύπτεται η πραγματική έκταση της εμπλοκής στον τζόγο — τα ποσά, η συχνότητα, οι απώλειες — από τον σύντροφο, την οικογένεια, τον θεραπευτή. Τα ψέματα δεν αποτελούν ηθική αδυναμία, αλλά κλινικό χαρακτηριστικό που τροφοδοτεί τον κύκλο της εξάρτησης.
8. Διακινδύνευση σχέσεων ή εργασίας
Έχει χαθεί ή τεθεί σε σοβαρό κίνδυνο σημαντική σχέση, θέση εργασίας ή εκπαιδευτική ευκαιρία εξαιτίας του τζόγου. Αυτό το κριτήριο αποτυπώνει τις πραγματικές, μετρήσιμες συνέπειες στη ζωή του ατόμου.
9. Οικονομική εξάρτηση από άλλους (Bailout)
Το άτομο στηρίζεται σε άλλους — οικογένεια, φίλους, συναδέλφους — για να καλύψει οικονομικά αδιέξοδα που δημιούργησε ο τζόγος. Σε ερευνητικά δεδομένα (Granero et al., Comprehensive Psychiatry 2017, n=574), αυτό το κριτήριο εντοπίζεται κυρίως στις σοβαρές περιπτώσεις.
Σημείωση: Στο DSM-IV υπήρχε 10ο κριτήριο — «παράνομες πράξεις για χρηματοδότηση τζόγου». Αφαιρέθηκε στο DSM-5 λόγω χαμηλής συχνότητας εμφάνισης και επικάλυψης με άλλα κριτήρια.
Επίπεδα βαρύτητας — ήπια, μέτρια, σοβαρή
Η Διαταραχή Τυχερών Παιγνίων κατά DSM-5 δεν είναι μία ενιαία κατηγορία — κατατάσσεται σε τρία επίπεδα βαρύτητας ανάλογα με τον αριθμό κριτηρίων που πληρούνται.
| Επίπεδο | Κριτήρια DSM-5 (από 9) | Τι σημαίνει στην πράξη |
|---|---|---|
| Ήπια (Mild) | 4–5 | Συνήθως κυριαρχούν ενασχόληση και κυνήγι χαμένης· λιγότερες σοβαρές κοινωνικές συνέπειες — αλλά υπάρχει ήδη διαγνωστικό κατώφλι. |
| Μέτρια (Moderate) | 6–7 | Εμφανίζονται ψέματα, διακινδύνευση σχέσεων και σαφή σημάδια ανοχής. Συνήθως ορατή επίδραση σε εργασία ή σπουδές. |
| Σοβαρή (Severe) | 8–9 | Σχεδόν όλα τα κριτήρια· οικονομική εξάρτηση από άλλους, σοβαρή ψυχική επιβάρυνση, υψηλότερη πιθανότητα συν-νοσηρότητας. |
Σύμφωνα με μελέτη σε κλινικό πληθυσμό (Granero et al., Comprehensive Psychiatry 2017, n=574 άτομα με Διαταραχή Τυχερών Παιγνίων), η πλειονότητα των ατόμων που ζητούν βοήθεια για πρώτη φορά ανήκει ήδη στη σοβαρή κατηγορία (55,2%), ενώ μόλις το 12,7% ταξινομείται στην ήπια. Αυτό αναδεικνύει δύο κρίσιμα ζητήματα: πρώτον, η εξάρτηση εντοπίζεται συχνά αργά· δεύτερον, η βαρύτητα δεν είναι στατική — χωρίς παρέμβαση, η ήπια διαταραχή μπορεί να εξελιχθεί σε σοβαρή σε διάστημα ετών. Η έγκαιρη αναγνώριση των συμπτωμάτων εξάρτησης από τζόγο — ακόμη και στο επίπεδο «ήπιας» — έχει άμεση κλινική αξία.
Ψυχαγωγικό, προβληματικό και παθολογικό παιχνίδι — η κρίσιμη διάκριση
Πολλοί αναγνώστες που φτάνουν σε αυτόν τον οδηγό αναρωτιούνται: «Μήπως υπερβάλλω; Τα συμπτώματα εξάρτησης από τζόγο που παρατηρώ — αφορούν εμένα;» Η κλινική διάκριση μεταξύ τριών επιπέδων παιχνιδιού βοηθά να απαντηθεί αυτό το ερώτημα με σαφήνεια.
| Τύπος παιχνιδιού | Κριτήρια DSM-5 | Κύρια χαρακτηριστικά | Ενδεικτική δράση |
|---|---|---|---|
| Ψυχαγωγικό (Recreational) | 0 | Προκαθορισμένος προϋπολογισμός και χρόνος, διασκέδαση, καμία αναζήτηση αποζημίωσης μετά από απώλεια. | Παρακολούθηση ορίων ως καλή πρακτική. |
| Προβληματικό (Problem Gambling) | 1–3 | Περιστασιακό κυνήγι χαμένης, συχνές σκέψεις, μικρά ψέματα. Υπο-κλινικό — αλλά σαφές προειδοποιητικό σήμα. | Ιδανική στιγμή για παρέμβαση πριν επιδεινωθεί. |
| Διαταραχή Τυχερών Παιγνίων (DSM-5) | 4+ σε 12 μήνες | Κλινική διάγνωση· ανοχή, αποτυχημένες προσπάθειες διακοπής, σοβαρές συνέπειες. | Ζητήστε αξιολόγηση από επαγγελματία ψυχικής υγείας. |
Για αντικειμενική αυτοαξιολόγηση, το PGSI (Problem Gambling Severity Index) αποτελεί το διεθνώς αναγνωρισμένο εργαλείο screening. Αναπτύχθηκε το 2001 από Ferris & Wynne και αποτελείται από 9 ερωτήσεις με βαθμολόγηση 0–27: 0 = κανένα πρόβλημα, 1–2 = χαμηλό ρίσκο, 3–7 = μέτριο ρίσκο, 8+ = πρόβλημα τζόγου. Το PGSI είναι αξιόπιστο εργαλείο αυτοαξιολόγησης — δεν αντικαθιστά κλινική διάγνωση. Αν αμφιβάλλετε για τη διαθεσιμότητα του τεστ στα ελληνικά, ζητήστε ενημέρωση απευθείας από τη Γραμμή 1114.
Συμπτώματα εξάρτησης από τζόγο που βλέπει πρώτο το περιβάλλον
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κλινικά γνωρίσματα της Διαταραχής Τυχερών Παιγνίων είναι ότι το άτομο που την εκδηλώνει συχνά αρνείται ή υποβαθμίζει το πρόβλημα — λόγω ντροπής, ενοχών ή της πεποίθησης «μπορώ να το διορθώσω μόνος μου». Αποτέλεσμα: ο σύντροφος, ο γονιός, ο αδερφός ή ο στενός φίλος βλέπει συχνά πρώτος τα σημάδια. Παρακάτω παρουσιάζουμε τις τρεις βασικές κατηγορίες.
Οικονομικά σημάδια
Τα οικονομικά σήματα κινδύνου περιλαμβάνουν χρήματα που εξαφανίζονται από κοινό λογαριασμό χωρίς εξήγηση, ξαφνικά δάνεια από φίλους ή συγγενείς, καθυστερήσεις σε λογαριασμούς ή ενοίκιο ενώ το εισόδημα δεν έχει αλλάξει, πώληση προσωπικών αντικειμένων (κοσμήματα, ηλεκτρονικά) χωρίς εμφανή αιτία και ανεξήγητες αναλήψεις ή ασυνέπειες σε κινήσεις τραπεζικής κάρτας. Κανένα από αυτά μεμονωμένα δεν αποδεικνύει εξάρτηση — αποκτούν κλινική σημασία όταν σχηματίζουν επαναλαμβανόμενο μοτίβο.
Συναισθηματικά και συμπεριφορικά σημάδια
Στο συναισθηματικό και συμπεριφορικό επίπεδο, το περιβάλλον παρατηρεί συχνά απότομες αλλαγές διάθεσης — ευερεθιστότητα ή ξαφνικό θυμό για ασήμαντα πράγματα — σε συνδυασμό με άγχος, διαταραχές ύπνου και αποχώρηση από κοινές δραστηριότητες. Σαφής ένδειξη αποτελεί και η εντεινόμενη μυστικότητα γύρω από το κινητό — νέοι λογαριασμοί, αλλαγή κωδικών — καθώς και η αμυντική αντίδραση κάθε φορά που θίγεται το θέμα του παιχνιδιού ή των χρημάτων.
Σημάδια στη δουλειά ή τις σπουδές
Καθυστερήσεις, αδικαιολόγητες απουσίες και αισθητή πτώση απόδοσης μπορεί να σχετίζονται με online παιχνίδι κατά τις εργάσιμες ώρες ή νυχτερινές συνεδρίες που εξαντλούν. Η ζήτηση δανεικών από συναδέλφους ή «επείγουσες» οικονομικές ανάγκες που επαναλαμβάνονται αποτελούν επίσης σαφή σήμα.
Τι δεν αποτελεί αξιόπιστο σημάδι μόνο του
Μια μεμονωμένη απώλεια σε ένα στοίχημα, μια νύχτα αγρύπνιας ή μια περίοδος άγχους δεν συνιστούν από μόνα τους σύμπτωμα εξάρτησης. Τα κλινικά σημάδια αναγνωρίζονται ως μοτίβο — σε συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο, με επαναληπτικότητα και επίδραση σε πολλαπλούς τομείς ζωής.
Συννοσηρότητα — τι συχνά συνοδεύει την εξάρτηση από τζόγο
Τα συμπτώματα εξάρτησης από τζόγο σπάνια εμφανίζονται μεμονωμένα. Η Διαταραχή Τυχερών Παιγνίων συνοδεύεται συχνά από άλλα ψυχικά ζητήματα — αυτός είναι ένας βασικός λόγος για τον οποίο η αξιολόγηση από επαγγελματία δεν περιορίζεται στη συμπεριφορά τζόγου, αλλά εξετάζει τη συνολική ψυχική υγεία.
Τα πιο συχνά συν-νοσούντα ζητήματα περιλαμβάνουν κατάθλιψη (ιδιαίτερα στις σοβαρές περιπτώσεις), αγχώδεις διαταραχές — κυρίως γενικευμένη αγχώδης διαταραχή — κατάχρηση αλκοόλ ή ψυχοδραστικών ουσιών, ADHD (με συσχέτιση ιδιαίτερα στον παρορμητικό τύπο) και διπολική διαταραχή, στη μανιακή φάση της οποίας παρατηρείται αυξημένη τάση για τζόγο. Σε ερευνητικά δεδομένα, τα άτομα με σοβαρή Διαταραχή Τυχερών Παιγνίων εμφανίζουν σημαντικά αυξημένη συχνότητα αυτοκαταστροφικών σκέψεων σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό.
Αν εμφανίζονται αυτοκαταστροφικές σκέψεις, καλέστε άμεσα τη Γραμμή Παρέμβασης Αυτοκτονιών: 1018 ή 112. Αυτές οι κρίσεις δεν αντιμετωπίζονται από τη Γραμμή 1114 — απευθύνεστε στις ειδικές υπηρεσίες άμεσης κρίσης.
Τι να κάνετε αν αναγνωρίζετε 4 ή περισσότερα κριτήρια
Η αναγνώριση συμπτωμάτων εξάρτησης από τζόγο δεν απαιτεί «τέλεια ετοιμότητα» για αλλαγή. Το πρώτο βήμα είναι απλώς μια επικοινωνία — για ενημέρωση, για αξιολόγηση, για ακρόαση.
Αν αναγνωρίζετε τα συμπτώματα στον εαυτό σας
Αν τα συμπτώματα εξάρτησης από τζόγο που αναγνωρίζετε αφορούν τον ίδιο σας τον εαυτό, το πιο άμεσο εργαλείο υποστήριξης στην Ελλάδα είναι η Γραμμή 1114 του ΚΕΘΕΑ ΑΛΦΑ (Δευτέρα–Παρασκευή 09:00–21:00, δωρεάν και ανώνυμη). Εναλλακτικά, μπορείτε να στείλετε email στο 1114a@kethea-alfa.gr. Ως εργαλείο αυτοαξιολόγησης — πριν ή παράλληλα με την επικοινωνία — μπορείτε να συμπληρώσετε το PGSI για να αποκτήσετε αντικειμενική εικόνα. Μια επίσκεψη σε γενικό ιατρό ή ψυχίατρο για παραπομπή είναι επίσης ένα έγκυρο πρώτο βήμα.
Αν αναγνωρίζετε τα συμπτώματα σε δικό σας άνθρωπο
Η Γραμμή 1114 απευθύνεται εξίσου σε πρόσωπα του περιβάλλοντος — συζύγους, γονείς, αδέρφια, φίλους. Πριν ανοίξετε τη συζήτηση με τον οικείο σας, καλέστε εσείς πρώτα: οι σύμβουλοι θα σας εξηγήσουν πώς να προσεγγίσετε το θέμα με τρόπο που δεν θα τον ωθήσει στην άμυνα ή στην απομόνωση. Η αντιπαράθεση χωρίς προετοιμασία έχει συχνά αντίθετο αποτέλεσμα.
Πρακτικά εργαλεία περιορισμού στο μεταξύ
Εν αναμονή επαγγελματικής υποστήριξης, υπάρχουν διαθέσιμα ρυθμιστικά εργαλεία: το Μητρώο Αποκλεισμένων Παικτών της ΕΕΕΠ επιτρέπει κανονιστικό αυτοαποκλεισμό από όλους τους αδειοδοτημένους παρόχους της ελληνικής αγοράς· τα όρια κατάθεσης, απωλειών και χρόνου που προσφέρουν οι αδειοδοτημένοι πάροχοι· οι περίοδοι cooling-off (προσωρινής αναστολής)· και οι Ανώνυμοι Τζογαδόροι (GA Ελλάδας), ομάδες αυτοβοήθειας 12 βημάτων στα τηλέφωνα 697 385 8997 και 697 779 5588. Η συμμετοχή στα τυχερά παιχνίδια απαγορεύεται σε άτομα κάτω των 21 ετών στην Ελλάδα.
Συχνές ερωτήσεις
Συμπέρασμα
Τα συμπτώματα εξάρτησης από τζόγο δεν είναι αόριστες υποκειμενικές εντυπώσεις — είναι εννέα συγκεκριμένα διαγνωστικά κριτήρια που ορίζουν μια επιστημονικά αναγνωρισμένη ψυχική διαταραχή, θεσμοθετημένη από το DSM-5 (APA, 2013) και το ICD-11 6C50 (WHO). Η αναγνώριση τεσσάρων ή περισσότερων κριτηρίων σε διάστημα 12 μηνών δεν είναι «παραδοχή ήττας» — είναι το πρώτο, κρίσιμο βήμα ανάκτησης ελέγχου. Η Διαταραχή Τυχερών Παιγνίων είναι θεραπεύσιμη, και η έγκαιρη παρέμβαση — ακόμη και στο ήπιο επίπεδο — βελτιώνει σημαντικά την πρόγνωση.
Αν αναγνωρίζετε αυτά τα συμπτώματα εξάρτησης από τζόγο — ή συμπτώματα εξάρτησης από τζόγο σε δικό σας άνθρωπο — το πρώτο βήμα είναι απλό: επικοινωνήστε με τη Γραμμή 1114 του ΚΕΘΕΑ ΑΛΦΑ (Δευτέρα–Παρασκευή 09:00–21:00, δωρεάν, ανώνυμη). Η γραμμή απευθύνεται τόσο στον παίκτη όσο και στο οικείο περιβάλλον. Για αντικειμενική αυτοαξιολόγηση, χρησιμοποιήστε το PGSI — εργαλείο screening 9 ερωτήσεων που βοηθά να αποτιμήσετε πού βρίσκεστε στο φάσμα του παιχνιδιού.
Τα τυχερά παιχνίδια μπορεί να δημιουργήσουν εξάρτηση. Παίξτε υπεύθυνα. Γραμμή βοήθειας: 1114. Άδεια ΕΕΕΠ. Απαγορεύεται η συμμετοχή σε άτομα κάτω των 21 ετών.